Fugazi diskografisinin fan favorisi albümlerinden Steady Diet of Nothing, artık tam 35 yaşında.
İlk dinleyişten yana neler değişmiş? Şarkıların arasına neler sızmış? Yaşa takılanlaraçtı yeniden dinledi.
Fugazi
Steady Diet of Nothing
1 Temmuz 1991
Çok mühim albümdür çünkü…
Steady Diet of Nothing, Fugazi’nin prodüksiyonunu tamamen kendi üstlendiği ilk tek stüdyo albümü. Her işini kendi yapmayı seven grup için tam anlamıyla özgürlük denemesiydi. Fakat özgürlük, beklenmedik yan etki yarattı. Ian MacKaye Guy Picciotto yıllar sonra, miks sürecinde birbirlerine yeterince itiraz edemediklerini yüzden albümün beklediklerinden daha “demokratik” duyulduğunu anlatacaktı. Belki yüzden Steady Diet of Nothing, yalnızca dinleyici için değil; onu yapan grup için hayli mühim albüm. Çünkü her albüm, sevdiğimiz müzisyenlerin tamamen özgür bırakıldıklarında nasıl düşündüklerini, nasıl karar verdiklerini kararlarla yıllar sonra nasıl hesaplaştıklarını kadar açık göstermiyor.
İlk dinleyişte hissettirdikleri vs bugün hissettirdikleri
İlk anda daha kuru, daha temkinli daha az gösterişli duyuluyor. Ama tam geri çekilme, albümün en ayırt edici özelliğine dönüşüyor. Gitarların bıraktığı boşluklarda Joe Lally Brendan Canty’nin ritim örgüsü belirginleşiyor; tekrarı istikrarı seven Fugazi, öfkesini dışarı taşırmak yerine içeride dolaştırıyor. Yıllar geçtikçe grubun öfkesinden ziyade öfkeyi taşıma biçimi daha çok dokunuyor insana. Exit Only, Long Division, Reclamation KYEO ise 90’ların başındaki dünyanın gürültüsünü büyük sloganlara ihtiyaç duymadan kayda geçiriyor.
Bunu biliyor muydunuz?
1987 2003 arasında Fugazi, dünyanın dört yanında ABD’nin 50 eyaletinin tamamında binden fazla konser verdi. Daha ilk konserlerden itibaren grubun ses mühendisleri neredeyse her performansı kaydetmeye başladı. Bugün kayıtların 800’den fazlası grubun kendi canlı arşivinde erişime.
arşivi özel kılan yalnızca büyüklüğü değil. Kayıtlar restore edilmiyor, hatalar temizlenmiyor; amfi arızaları, sahnedeki aksaklıklar yanlış notalar olduğu gibi bırakılıyor. Konser nasılsa. Grubun dürüstlük anlayışı arşive taşınmış durumda. Üstelik tüm kayıtlar “istediğin kadar öde” modeliyle erişime sunuluyor.
Zamanla arşiv punk tarihinin en kapsamlı belgelerinden birine dönüştü. Her konserin sayfasında biletler, afişler, fotoğraflar, nadir video kayıtları hem grubun hem dinleyicilerin düştüğü notlar yer alıyor. akşam kendinizi “1993’te Tokyo’ kimlerle aynı sahneyi mışlar?” diye araştırırken buluyor, oradan daha önce hiç duymadığınız yerel gruplara ulaşıyorsunuz. Arşiv, konserleri saklamakla kalmıyor; dönemin bağımsız müzik ağını görünür kılıyor.
Ian MacKaye, insanların Fugazi’yi nostalji nesnesi ya “efsane grup” olarak değil; çalışmış, üretmiş iz bırakmış topluluk olarak hatırlamasını istediğini söylüyor. Canlı arşivin neden herkese açıldığını ise tek cümlede özetliyor: “Dolapta duran kayıtların kimseye faydası.”
İşte mevzubahis arşivden bazı görselller:
Fugazi konser bileti, The Synking Lizards, Washington, DC, 27 Kasım 1988. Jimmy Askew Koleksiyonu. Fugazi’nin ilk konser afişi. Wilson Center, Washington, DC, 3 Eylül 1987. Dischord Records, Fugazi Live Series Arşivi. dc space, Washington,.C., ABD, 16 Ekim 1987. Fotoğraf: Jim Spellman Galleria, Zagreb, Yugoslavya, 22 Ekim 1990. Fotoğraf: Ratko Mavar Galleria, Zagreb, Yugoslavya, 22 Ekim 1990. Görevli Kartı: Fabian Richter
