Fransız müzisyen Melody Prochet’nin uzun soluklu dream pop projesi Melody’s Echo Chamber, 13-14 Kasım’ Paribu Art’ta gerçekleşecek Festival Bizim’in 2026 edisyonunun heyecan verici konukları arasında. Geçtiğimiz yılın sonlarında yayımladığı dördüncü stüdyo albümü Unclouded’ prodüktör Sven Wunder ortaklaşan Melody’s Echo Chamber, ondan alıştığımız gibi düşsel melodilerin sıcak gitar katmanlarının izini sürerken kez yaylılara yer açıyor.
Melody’s Echo Chamber’ın ilk İstanbul konserine günler kala Prochet albümün isminin çıkış noktasını, birlikte çalıştığı müzisyenlerle kurduğu yaratıcı bağları, şarkı yazımında ritmin yerini dillerle kurduğu ilişkiyi konuştuk.
Festival Bizim biletleri burada.
“Bence albüm şefkat üzerine. Şefkat, hayatımda yeni yeni keşfettiğim, yetişkinliğe özgü duygu. hissi, birlikte çalıştığım yepyeni insanlar sayesinde gerçekten buldum.“
Unclouded albümünün ismi, Hayao Miyazaki’nin dünyaya “bulutlanmamış gözlerle” bakma fikrinden geliyor. fikir senin için ne ifade ediyor? Albümle nasıl ilişkisi var?
Benim için Unclouded, insanın içindeki gökyüzünün modern dünyadan gelen her şeyden arındığı, tür ideal zihin hâli. Dezenformasyon, ayırt etme yetisinin giderek zayıflaması, nefret kutuplaşma gibi modern dünyayla birlikte gelen, telefonlar sosyal medya aracılığıyla hayatımıza giren bütün şeylerden kendi zihnimi arındırmak için her gün rutin oluşturmam gerektiğini hissediyorum. Dolayısıyla Unclouded, bana bulutlardan arınmış ideal zihin hâlini hatırlatıyor.
Sıcak düşsel atmosferin yanı sıra albümün geneline yayılan buruk his yandan şarkılar oldukça kişisel hissettiriyor. albümü hazırlamak, duygularını daha açık şekilde keşfetmene olanak tanıdı ? Yoksa zaten içinde taşıdığın şeyleri ifade etmenin yeni yollarını bulmak mıydı mesele?
Güzel Bence albüm şefkat üzerine. Şefkat, hayatımda yeni yeni keşfettiğim, yetişkinliğe özgü duygu. hissi, birlikte çalıştığım yepyeni insanlar sayesinde gerçekten buldum. Hepsi son derece ruhlu insanlardı şekilde oldukça büyülü biçimde birbirleriyle bağlantı kurdular. Çünkü albümün her bölümünü farklı şehirlerde, birbirimizden ayrı kaydettik. Davulları Malcolm Catto’yla Londra’ Dalston’ gitarları enstrümanları İsveç’te, vokalleri ise Fransa’ kaydettim. Buna rağmen hepimiz aynı odadaymışız gibi hissettirdi. İnsanlarla aynı frekansta olduğunda, yıldızlar hizalandığında ortaya çıkan gizemli bağ, gerçekten büyü gibiydi. Dolayısıyla his, kendime karşı daha fazla şefkat hissetmemi sağladı. Yaş aldıkça şekilde noktaya ulaşabiliyorsun. Sanırım mesele biraz Hâlâ oldukça ham dinamik albüm olmasına rağmen genel olarak çok yumuşak tarafı.
Unclouded, birbirinden oldukça farklı müzikal geçmişlere yaklaşımlara sahip müzisyenleri araya getiriyor. ekiple çalışmak albümün yönünü nasıl etkiledi? Kendi başına keşfedemeyeceğin şeyleri müziğe kattılar ?
Özellikle ortak prodüktörüm Sven Wunder çalışmak çok ilginçti. Çalışma biçimleri, bilhassa modern araçları kullanma şekli gerçekten ilginç yenilikçiydi. Örneğin, bazı davul groove’larını ya parçalarını kolayca alabileceğin programları vardı. Böylece en sevdiğin Led Zeppelin davul kayıtları üzerine şarkı yazıp daha sonra bunları gerçek davullarla değiştirebiliyordun. gerçekten ilginç, çünkü daha en başından belirli groove’un içinde olmanı sağlıyor. Groove’u olan şey yaratmak için çok önemli. Benim için tamamen yeni taze yaklaşımdı. hip hop soul müziğe olduğu kadar folk geleneksel İsveç müziğine ilgi duyan İsveçli müzisyenlerle yeni davulcum Malcolm Catto arasındaki kesişim vardı. Malcolm; trip-hop, caz, psikedelik caz psikedelik rock dünyalarının hepsinde efsane. Birbirinden çok farklı stiller arasında dolaşabiliyor. Üstelik bütün tarzlara gerçekten çok hâkim; konuda inanılmaz yetenekli. Hep birlikte onların farklı dünyaları içinde yolculuk etmek çok eğlenceliydi. Onlarla çalışmayı gerçekten çok sevdim. Benim için özel deneyimdi.
Albümde ritmik unsurların özellikle ön planda olduğu hissediliyor zaten. kez şarkı yazımına farklı şekilde yaklaştın? Melodileri onların üzerine inşa etmeden önce groove ritme odaklanmak gibi yöntem izledin ?
Evet. Hatta ilk kez kendime vizyon panosu hazırladım, işleri biraz düzene sokmaya çalıştım. Eskiden boş sayfanın karşısına oturup “Tamam, hadi başlayalım, bakalım nereye gidecek” derdim. Keşif açısından genellikle çok ilginç sonuçlar verirdi ama aynı zamanda ucu bucağı olmayan, dipsiz kuyu gibiydi biraz. kez gerçekten davullara dinamiklere odaklanmak istedim; benim için en önemli mesele buydu. Ardından üzerine çok sıcak gitar katmanı, onun altına davullarla güçlü bağ kuran, yine oldukça sıcak bas yerleştirmek istedim. Vokallerimin ise ortadaki akıntının içinde, sanki nehrin altında akan başka nehir gibi konumlanması gerekiyordu. Aslında vokallerimi her zaman aşağı yukarı böyle ele alıyorum ama kez daha planlıydı. Sanırım plana büyük ölçüde sadık kaldım. Yaylılar ise albüme eklediğim yeni unsurdu. benim için oldukça ilginçti. Ennio Morricone Nico arasında yerde duran, hem ham hem oldukça gösterişli ses elde etmek istedim. iki yaklaşımın kesişmesi gerçekten ilginç.
vizyon panosu nasıl görünüyordu?
Bilgisayarımda sayfa açıyorum farklı dönemlerden, farklı zamanlardan, her türden referans parçayı oraya yapıştırıyorum. Sonra bunları davullar, gitarlar, ses tasarımı gibi başlıklara ayırıyorum. Aklıma gelen her şeyi oraya ekliyorum şekilde işe yarıyor. Bilgisayar üzerinde hazırladığın, biraz 90’lardan kalma kolajları andıran Bence sanatçı olarak bunu yapmak gerçekten çok. Projelerine çerçeve kazandırma konusunda çok yardımcı oluyor.
Müziğinde pek çok farklı ses etkiyi araya getiriyorsun ama aynı yerde çok uzun süre kalmıyorsun sanki.
Muhtemelen DEHB’im yüzünden. Nasıl ifade edilir bilmiyorum ama çok çabuk sıkılıyorum.
“Kayıt aşamasında çerçeve çiziyorsun, şarkının son noktası oluyor. Canlı çaldığında ise onu yeniden keşfedebiliyorsun. […] Daha fazla doğaçlama yapabiliyoruz; daha özgür, daha deneysel shoegaze’e daha yakın hâl alıyor.”
Müziğinde Fransızca, İngilizce, İsveççe, Hollandaca gibi birçok farklı dil kullanıyorsun. Belirli duyguyu en iyi hangi dilin aktarabileceğine nasıl karar veriyorsun?
Ah, gerçekten çok gizemli mesele. Sanırım ilk başlarda kadar içe dönük utangaçtım ki Fransızca konuşmak, hatta Fransızca yazmak istemiyordum. İngilizce benim için saklanabileceğim güzel yerdi. Başlangıçta Avustralya’dayken Fransızca yazmaya başladım aslında. Çünkü herkes “Kulağa ne kadar güzel geliyor” diyordu ama ne söylediğim hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Sonra Fransa’ya döndüm, İsveç’e gittim diller tür karışıma dönüştü. Ardından durum giderek daha gizemli hâl. Bazen İngilizce birkaç kelimeyi araya serpiştirmek daha kolay oluyor, bazen Fransızca konuşmak daha kolay geliyor. Ama Fransızcada kendini ifade etmek için çok daha fazla kelime kullanman gerekiyor. Bazen biraz tembelliğe kaçabiliyorum. İngilizce kullanıyorum, sonra… Bilmiyorum. Gerçekten çok gizemli. Unclouded’ “Childhood Dream” ilk kez Hollandaca şarkı söylemiş oldum. Kuzenimin düğününe gitmiştim; annem Hollandalı ben çocukken Hollandaca konuşurdum. Sonra bütün bunlar rüyada yeniden aklıma geldi. Çocukken oyun oynamak için araya geldiğimiz zamanları düşündüm anılar çocukluk rüyasının içinden, Hollandaca olarak ortaya çıktı. Dilleri çok seviyorum. Benim için büyülü gerçekten özel arada Türkçeyi gerçekten çok seviyorum. Bence çok melodik
Sahnede canlı çaldığında, bulunduğun yere karşında çalan kişilere bağlı olarak müzik senin için farklı anlam kazanıyor ?
Ah, kesinlikle. Özellikle birlikte çalıştığın müzisyenlere bağlı olarak müzik bambaşka yöne evriliyor. turne benim için çok özel, çünkü gerçekten harika müzisyenlerle çalışıyorum onlar kendi aralarında çok iyi bağ kuruyorlar. Birkaç yıldır yakalayamadığım kimya var aramızda. 2012’nin başlarında turneye çıkmaya başladığımda böyle bağımız vardı ama yeniden noktaya ulaşmam biraz zaman. Şimdi gerçekten harika ekibimiz. büyü yakalandığında ortaya çok güzel şeyler çıkıyor. Tabii herkesin yorgunluğuna, iyi soundcheck yapıp yapmadığımıza bağlı. Soundcheck yapamadığımızda ortam biraz daha gergin oluyor ama bunun kendine özgü ilginçliği. Canlı müzikte kontrol edemediğin çok etken var benim için gerçekten zorlayıcı. Ama yandan şarkılarının dönüşümünü izlemek çok ilginç. Bundan gerçekten keyif alıyorum. Çünkü kayıt aşamasında çerçeve çiziyorsun, şarkının son noktası oluyor. Canlı çaldığında ise onu yeniden keşfedebiliyorsun. Özellikle harika müzisyenlerle güzel seslerle araya geldiğinde her zaman çok merak uyandırıcı oluyor. an canlı performanslarımızda sahip olduğumuz şey biraz. Daha fazla doğaçlama yapabiliyoruz; daha özgür, daha deneysel shoegaze’e daha yakın hâl alıyor.
Peki seyircini izlediğinde en çok hangi tepkileri görmek hoşuna gidiyor, dikkatini çekiyor?
Seyircileri izlemek gerçekten çok eğlenceli çünkü hepsi birbirinden farklı. Bulunduğumuz ülkeye göre çok değişiyorlar. Bazen oldukça odaklanmış oluyorlar duygularını dışarıya daha az yansıtıyorlar ama yine müziğin içine ne kadar girdiklerini hissedebiliyorsun. Ben bütün duyguların araya geldiği anları çok seviyorum. Hem duygulandıkları hem kendilerini bırakıp çılgınca dans ettikleri, yandan dikkatle dinlerken hayallere daldıkları anları… sürü farklı duygudan geçiyorlar. Sanki yolculuk gibi; gece boyunca yerden başka yere seyahat ediyorlar. Gerçekten çok güzel.
İstanbul’ ilk kez sahne alacaksın. Şehirle festivalle ilgili özellikle heyecan duyduğun şeyler var ?
Evet, kesinlikle. Şehri gezmek için gerçekten sabırsızlanıyorum. Yemeklerini merak ediyorum tabii. Ayrıca festivalin tamamen kadınlar tarafından organize ediliyor olması bence çok. Feminizm benim için gerçekten çok önemli mesele. Kadın müzisyen olarak yıllardır sektörde var olmak oldukça zorlayıcı. yüzden böyle organizasyonu gerçekten takdir ediyorum. nedenle festivali İstanbul’u ziyaret edecek olmayı çok heyecan verici buluyorum.
