Beşinci filmi devirdik! İlk filmdeki mağaralardan, patikalardan çıkıp uzay gemilerine, meteor yağmurlarına kozmik olaylara bağlanan evrene geldik. Açıkçası filmi genel olarak serinin finalini konuşurken dışarıdan gelen bazı soğuk eleştirilere takılmamak lazım. Hani “Keşke seri 3. filmde falan bitseydi” ya “Artık iyice bozuldu” diyenleri gerçekten anlamıyorum. serinin bozulduğu falan yok; aksine çocukluğumuzdan beri büyüyerek tiğimiz sürü ruhunun nereye evrildiğini gösteren rengârenk, çok keyifli final perdesi var karşımızda.
İlk filmlerin sade, ayakları yere basan doğasından bayağı uzaklaşmış olsa serinin ruhunu kaybetmeden masaya koyduğu çok güzel detaylar. Hem karakterlerin son maceradaki hallerini hem 5 filmlik dev yolculuğun bende bıraktığı gerçek hisleri kendi başlıklarımızla uzun uzadıya masaya yatıralım:
Şıp Diye Değil, Adım Adım Kurulan SürüSerinin bence en büyüleyici yanlarından biri, karakterlerin hikayeye dahil olma biçimi. Başta herkes tamamen kendi başına takılıyordu; Manny yasıyla boğuşuyordu, Sid kimsesizdi, Diego kendi yalnız kurduydu. Sonra yavaş yavaş ekip oldular; araya Ellie katıldı, opossumlar, Shira seriyi bambaşka boyuta taşıyan Şeftali derken kadro genişledi. Ama en önemlisi, bunların hiçbiri “şıp diye” olmadı. Her biri hikayenin içinde, çok güzel bağlamla mantıklı birer geçişle sürüye dahil. yüzden kalabalık aile tablosu gözü yormuyor, aksine organik gerçek büyüme hissettiriyor.
“Acaba Manny, Diego Sid biraz arka planda kaldı?” sorusu akla gelebilir ama bence ne yapabilirsin ki? Eğer sürekli sadece üçlünün dinamiklerine odaklanmaya devam etselerdi süre sonra seri kendini tekrar eder sıkmaya başlardı. Serinin nefes alması, taze kalması yeni nesle alan açması için genişleme şarttı. Üstelik arka planda kalsalar bile kemik bağları hiç kopmadı; Manny’nin damat adayı Julian karşısındaki aşırı korumacı, “Kızımı kimseye vermem” diyen baba panikleri, Ellie’nin onu dengeleyen sakinleştirici gücü üçlünün eski dostluk refleksleri her sahnede alttan alta hissediliyor.
Şeftali’nin Büyüme HikayesiBence 3. filmden itibaren serinin en önemli en ana karakteri kesinlikle Şeftali’dir, tartışılmaz! Christmas (yılbaşı) özel bölümündeki meraklı, cesur minik hallerinden başlayıp; 4. filmde yaşadığı aidiyet krizlerini, babasıyla çatışmalarını gençlik heyecanıyla girdiği “toksik ilişkiler batağını” adım adım izledik.
filmde ise artık masum çocuktan öte, hayatını birleştirmek istediği kişiyle (Julian) yuva kurmaya hazırlanan yetişkin olarak karşımıza çıkıyor. Çalkantılı ergenlik günlerinden sonra, gayet iyi, eğlenceli nazik beyefendi olan Julian’la beraber olması kendisinin ne kadar olgun karaktere dönüşmesi, serinin en güzel karakter gelişimlerinden.
Uzay, Bilimkurgu Kalıntıları Scrat“Artık uzaya çıkmışlar, serinin cılkı çıktı” diyenler olabiliyor ama durun dakika; bizim ana ekip uzaya çıkmıyor ki! Uzaya çıkan, uçan daireye girip galaksileri birbirine katan güneş sistemini bugünkü haline getiren tek kişi Scrat. Bizimkiler ise dünyada, uzay/bilimkurgu kalıntılarının jeotermal olayların ortasında hayatta kalmaya çalışıyor.
Üstelik azılı bilimkurgu hayranı olarak söyleyeyim, detaylar benim acayip hoşuma gitti! Buck’ın çatlak, zeki hayatta kalma uzmanı rehberliğinde antik meteor çarpışma bölgesindeki jeotermal sırları çözmeye çalışmaları, yandan Sid’in sonunda aradığı çılgın aşkı (kozmik enerjiyle gençleşen Brooke’u) bulması serinin absürt komedisine bilimkurgu sosuna müthiş tat katıyor.
Yerinde FinalBeşinci film bence gayet güzel bitti, tam yerindeydi. “Yıl 2016 olmuş, şarkıyla dansla film bitirmek kalmış?” diyebilirler ama bence müzikal final serinin neşeli ruhuna gayet uymuş; başka türlü nasıl bitirselerdi ki? Ben serinin bitmesini istemeyenlerdenim; çünkü burası terk etmek isteyeceğin yer değil, aksine her döndüğünde seni aynı sıcaklıkla karşılayan yuva.
Şimdi gözümüzü 2027’ gelecek olan yeni filme diktik, hadi bakalım! Biraz umutluyum, bayağı hypelıyım ama kesinlikle çok eğleneceğime eminim. Çıktığı gün zaten oturur sabaha kadar yine konuşuruz!
