Antalya Emek Demokrasi Güçleri’nin çağrısıyla 14 Kasım’ Aydın Kanza Parkı’nda buluşan katılımcılar, Güllük Caddesi üzerinden Cumhuriyet Meydanı’na yürüdü. Yaklaşık 10 bin kişinin katıldığı yürüyüşün ardından meydanda basın açıklaması miting düzenlendi. “Sermayeye hayır” “Toprağıma, suyuma dokunma” sloganlarının öne çıktığı yürüyüşte 80 farklı ülkeden katılımcı yer.
COP31’e karşı Halkların İklim Zirvesi
Yürüyüş, iklim krizinden en çok etkilenenlerin sözünü taleplerini görünür kılmayı amaçlayan Halkların İklim Zirvesi’nin başlangıcı. Katılımcılar, iklim krizine karşı çözümün şirketlerin devletlerin sürdürdüğü politikalarda değil, halkların ortak mücadelesinde olduğunu savundu.
Antalya Emek Demokrasi Güçleri’nin 14 Kasım tarihli basın açıklamasında, “Şüpheleniyoruz, güvenmiyoruz söz sahibi olmak istiyoruz” denilerek kalıcı yapısal çözümler talep edildi.
Çelişkilere dikkat çekildi
Antalya Emek Demokrasi Güçleri’nin açıklamasında, Türkiye Avustralya’nın ev sahipliği yaptıkları iklim zirvesi fosil yakıt politikaları arasındaki çelişkiye dikkat çekildi. İklim krizinin çözümü için fosil yakıtlardan çıkışın enerji demokrasisinin gerekliliği vurgulanırken, doğayı yaşam alanlarını sermayenin çıkarlarına açan politikalara karşı halkların söz karar sahibi olması gerektiği ifade edildi.
Halkların İklim Zirvesi yürüyüşü sonrasında yapılan açıklama ise şöyle:
"Şüpheleniyoruz, güvenmiyoruz söz sahibi olmak istiyoruz. Devletler Riyakârlığa Devam Ediyor! BM İklim Zirvesi Taraflar Konferansı COP 31, 9 Kasım' kentimizde başladı devam ediyor. Kimlerle ? Ağırlıklı olarak devletlerin yetkilileri, fosil yakıt başka büyük şirketlerin temsilcileriyle.
31 yıldır gelenek hiç bozulmadı maalesef bizi hiç şaşırtmadılar. Zirvelere katılan ülkelerin büyük çoğunluğu, iklim krizine gerçek çözümler getirebilecek somut önerileri gündemlerine almaktan kaçındıkları gibi, alınan kararların hukuki bağlayıcılığı konusunda ilerleme sağlayamadılar.
Çok yakın gelecekte toprakları yaşam alanları sular altında kalacak olan Pasifik ada ülkelerinin çığlıkları ise havada kaldı. Gezegenin kirletilmesinde en az paya sahip olan ülkelerin halklarının adalet talepleri, büyük kirleticiler tarafından karbon pazarları kurularak satın alınmaya çalışıldı. Oysa halklar, sus payı veya "yeşil badana" içerikli palyatif yaklaşımlar değil kalıcı yapısal çözümler içeren gerçek iklim adaleti talep ediyor. İklim krizinden en çok etkilenen çocuklar, gençler, çiftçiler, işçiler, işsizler, emekliler, bakım emeği verenler, mülteciler, kadınlar LGBTİ+ bireyler baskı ötekileştirme değil adalet istiyor.
Peki, adalet talepleri karşısında fosil yakıtçı devletlerin hâli ortadayken, ev sahipleri Avustralya Türkiye ne yapıyor?
Dünyanın en büyük kömür üreticilerinden Avustralya, fosile yatırım yapmaya tam gaz devam ederken, Türkiye ise iklim krizini konuşmak için gelecek uluslararası delegasyonların ulaşımını sağlamak üzere Aksu'daki büyük tarım arazilerini asfaltlayıp, kamu kaynaklarından milyarlarca lirayı şehrin yapısal sorunlarına değil, makyajına harcıyor. Hükümet yandan "sıfır atık" reklamı yaparken yandan ülkeyi, Avrupa'nın plastik çöpünün sömürgesi hâline getiriyor.
Ayrıca fosil yakıtlardan çıkış için herhangi taahhüt vermekten özellikle kaçınıyor. Ev sahipleri Türkiye Avustralya gibi tüm kapitalist ülkeler, yandan iklim zirveleri yaparken yandan madenlerle, HES'lerle, termik nükleer santrallerle, devasa fosil yakıt kullanımıyla, hayvanların yaşam özgürlüklerini gasp eden türcü tahakküm sömürü pratikleriyle, savaşlarla, doğayla birlikte tüm canlı yaşamı yıkıma uğratıp, zehirlemeye ikiyüzlü şekilde devam ediyor.
Savaş insanlık ekokırım suçudur!
Tek dertleri silah satmak olan dev şirket-devletler için ne insan ne hayvan ne doğal bitki örtüsünün yaşamı önemlidir. Onlar için tek değer para, para yine paradır. Rusya-Ukrayna arasında yıllardır devam eden savaşta on binlerce sivil yüzbinlerce asker hayatını kaybetti yaralandı. İran savaşında 3000'den fazla insan öldürüldü bunların en az 254'ü çocuk. İsrail'in 7 Ekim 2023'ten beri Gazze Şeridi'nde uyguladığı aç bırakma, doğumları engelleme, sivil altyapıyı yok etme, sağlık merkezlerini bombalama, sağlık çalışanlarını yardım gönüllülerini öldürme, gazetecilere ateş etme, geniş çapta zorla yerinden etme, cinsel saldırı, kültürel alanları eğitim bölgelerini yok etme gibi eylemlerinin sonucunda Gazze' 70 binden fazla ölüm 170 bin civarı yaralanma gerçekleşti. Neredeyse tek taraflı süren savaşın ortaya koyduğu tablo,tüm ülkelerin insanlığın vicdanına kazınmış utançtır. insan katliamı soykırım suçunun yanında savaşların yarattığı ekolojik yıkımın COP zirvelerinde pek sözü edilmez.
Adil gıdaya temiz suya erişim herkesin hakkıdır!
Sermaye sistemi, gezegenin kaynaklarının sınırlı olduğunu göz ardı ederek ekokırıma yol açmakla kalmıyor, aynı zamanda pestisitlerin yoğun kullanıldığı konvansiyonel tarım yoluyla, tüm canlıların yaşam kaynağı olan suyu, havayı, toprağı gıdayı zehirliyor. Biyoçeşitliliği inanılmaz hızla yok ediyor. Temiz adil gıda az sayıdaki üretici tarafından küçük ölçeklerde üretilebiliyor yoksul kesimler gıdaya erişemiyor. Dünya genelindeki çok büyük gelir adaletsizliği sonucunda, milyarlarca insan, bırakın adil gıdaya ulaşmayı, beslenme ihtiyacını bile karşılayamıyor. Sağlıklı gıda içme suyuna erişim her canlının en temel hakkıdır sağlanmak zorundadır. Ancak "ya büyü ya öl" sermaye mottosuyla yürüyen kapitalist sistemin hiçbir devleti, koşulları yaratmaya yanaşmayacaktır. Gezegenin selameti herkesin sağlıklı gıdaya ulaşımı için agroekolojik tarım, tüm dünyayı doyuracak güçtedir. Yeter ki istensin yeter ki adil bölüşüm olsun!
İklim krizi sınıfsaldır!
Çünkü herkes aynı atmosferin altında yaşasa aynı ekonomik toplumsal koşullara sahip değildir. Şirket sahibi sıcaklardan kaçmak için klimalı ofisine çekilirken, inşaat yol işçisi sıcağın altında çalışmak zorundadır. Büyük tarım şirketleri kuraklığın maliyetini başka alanlara aktarabiliyorken, küçük çiftçi ürününü kaybettiğinde yaşamını kaybetme noktasına gelir. Zengin, selden kaçacak başka konut bulabiliyorken, yoksul mahallede yaşayan işçi, aynı evin içinde felaketi beklemek zorundadır. İklim krizinin çözümü, üretimin kaynakların demokratik biçimde planlanmasından geçmektedir. Mesele yalnızca fosil sermayenin yerine yeşil sermayeyi koymak değil; enerji sistemlerinin kim için, kim tarafından kimin yararına dönüştürüldüğüdür. İklim adaleti talebimiz, dönüşümün maliyetinin emeğe halka, kazancının ise sermayeye bırakılmasına itiraz etmektedir. Dünyanın tüm yaşam savunucularına çağrımızdır: Glasgow'dan Dubai'ye, Belém'den dünyanın dört yanındaki yerel direnişlere kadar iklim adaleti hareketleri yıllardır aynı gerçeği haykırıyor:
İklim adaleti sermayenin lütfuyla değil, halkların mücadelesiyle kazanılacaktır!"
(Kaynaklar: bianet, Medyascope)