Toronto' yaşadığım 37 yılın yalnızca 15 ayını çalışmadan geçirdim. Hepsi, birkaç yıl arayla olan beni çalışmaktan alıkoyan iki olay yüzünden. süre boyunca üniversite yıllarımda bile hiç durmadan çalıştım. Emeklilik fonum için gerekli tüm ödemeleri yaptım. yıl önce emeklilik maaşımı almaya başladığımda, her şeyin yanılsama olduğunu anladım. anda aldığım aylık ödemeler, Toronto' kirayı ödemek için bile yetmiyor. TL'ye çevrildiğinde muhtemelen birçok kişi “en azından aylık geliriniz var” diyecektir. Ama İstanbul kadar pahalı ki, para çok az fark yaratıyor. Ya Toronto' kalmaya karar verseydim onca yıl çalıştıktan, onca yıl bekledikten sonra, aylık ödemelerle geçimimi sağlamak zorunda kalsaydım? Emeklilik gelirim, absürd tiyatrodan sahne. Asla gelmeyen Godot'u beklemek beklemek…
Aslında niyetim, çalışmadığım iki dönem hakkında yazmaktı. yukarıdaki giriş paragrafı kasıtlı değildi. Kişisel “Kanada Rüyası” deneyimimden duyduğum hayal kırıklığını ifade etmek için biraz spontan fırsatçılık yapmış oldum. Öyle ya böyle her iki olaya değineceğim ama önce daha akılda kalıcı olanla başlayayım.
İlk kez çalışmayı kaza sonucu bırakmak zorunda kaldım. Aslında tam kaza denilemez, aylarca garson olarak çalıştığım İtalyan restoranının mutfağında fiziksel saldırıya maruz kalmıştım. Kötü şöhretli sahipler yoğun restoran. Ne idüğü belirsiz tiplerdi. Kimilerince mafya olarak billiniyorlardı. Sıcak yaz öğleden sonrası, cumartesi günüydü. Kapıda uzun kuyruk vardı biz çalışanlar olarak durmaksızın servis yapmaktan bitkin düşmüştük. Aşçı Franco, kısa boylu, aşırı kilolu, oldukça çalışkan orta yaşlı adamdı. Tek başına siparişleri yetiştirmeye çalışmaktan deliye dönmüştü. Yöneticiyle bilmem kaç kez ona mutfakta yardımcı bulmasını için konuşmuştuk ama nafile. Franco normalde asabi aşçıydı. İşler yoğunlaştığında veya müşteri özel istekte bulunduğunda küfreder, bağırıp çağırırdı. Halihazırda anlayışsız, kaba tipti. günün stresiyle normalden daha öfkeli adama dönüşmüştü.
süreden sonra, hazır siparişleri almaya, mutfağa giderken kendimi kötü hissetmeye başladım. Franco bizi sürekli dışarı atıyordu. Üstüne ekmeğimiz bitmişti ben sandviç siparişi bekliyordum. Franco'ya sandviç siparişini birden fazla kez sormuştum çünkü hazırlanması uzun sürmüştü. Üçüncü soruşumda sabrı taştı, köpürdü. Üstüme yürüdü büyük ekmek bıçağını göğsüme doğrulttu. Küfür savurdu ardından “defol git!'' diye bağırdı. Her şey çok hızlı gerçekleşti. Bıçağın ucunu göğsümde hissedince, refleksif olarak onu itmeye çalıştım. Tepkim sonucu bıçağı geri çekti, ama baktık ki mutfak zemini kana bulanmaya başlamış. Sağ işaret parmağım orta parmağım neredeyse koptu kopacak gibiydi. Derin kesiklerdi. Neye uğradığımı şaşırmış, korkudan titriyordum.
Şok olmuştum! Kafamda iki parmağımın eksik olduğu gelecek ihtimali üzerine milyonlarca senaryo dönmeye başladı. Franco hareketinin sonucuna şaşıp kalmıştı. Yardım etmek istedi ama korku haliyle onu iterek kendimden uzaklaştırdım. Beni ambulansa taşıyanların şaşkın, telaşlı halleri hayal meyal aklımda. Sonrasını hatırlamıyorum. Hastanenin küçük, soğuk odalarından birinde acı içinde uyandım. Kanama durmuştu ama parmaklarım bandajlı değildi. Kemiğin uçuk pembeye kaçan beyazını görebiliyordum. Ürkütücü manzaraydı.
Bekledikçe bekledim. Sonunda hemşire beni kontrol etmeye geldi tüm acil cerrahlarının ölüm kalım vakalarıyla ilgilendiklerini, benim durumumun, çok ciddi olmasına rağmen öncelikli olmadığını söyledi. Nihayetinde doktor kötü haberle geldi. Parmaklarımdaki tendonlar kesildiği için kompleks mikrocerrahi ameliyatı olmam gerekiyormuş ama cerrahi ekip ertesi güne kadar müsait olmayacakmış. Franco yüzünden yaşadıklarımı, sağlık personelinin kayıtsız tavrını kötü şansımı düşününce kendimi çaresizce bulunduğum duruma mahkum hissettim.
Ertesi gün ameliyat vaktini bekliyordum. anda koridordan odaya yaklaşan ayak sesleri duydum. Kapı açıldı, Franco elini tutan küçük çocuk odaya girdiler. Franco'yu görünce haliyle gerilmiştim. Sonra yatağıma yaklaştı, gözyaşlarına boğuldu. Af diledi, yalvardı. Çocuğun ellerinde göğsüne sıkıca bastırdığı çanta vardı. Franco çantayı ondan aldı bana uzattı. Yalvaran sesle, " kazaydı. Seni her zaman sevdiğimi biliyorsun. oğlum sana bunu getirdi, çok üzgün". Çantadan portakal çıkarıp bana gösterdi. İnanamadım! İki parmağım karşılığında portakal dolu çanta! İyice öfkelenmiştim. Yetişkin adam, üstelik baba, öfkelendiğinde bıçağını çekip sana saldırabilir sonra özür niteliğinde sana portakal verebilir öyle ? Benim kitabımda yok! Affedilemez! Çantayı ittim, Franco'nun gözlerine bakarak, "Defol buradan! Seni affetmek istemiyorum! Portakallarını al git!" dedim.
Gerçekten Franco’yu daha hiç görmedim ama mucize: Parmaklarım sonunda iyileşti. Yine zaman zaman, babasına bağırırken küçük çocuğun gözlerindeki korku dolu bakışın hatırası gözümün önüne geliyor. utanıyorum.