Stuart Gordon denince akla ilk olarak çılgın bilim adamları, yeşil fosforlu şırıngalar Lovecraft’ın sınır tanımayan beden-korkusu (Re-Animator, From Beyond) gelir bende Doktor West sahesinde tanıdım hayalperest yönetmeni. Haliyle yönetmenin 1986 yapımı Dolls filmine otururken insanın aklında benzer hareketli korku filmi beklentisi oluşuyor. Ancak Gordon kez laboratuvar önlüğünü çıkarıp bizi fırtınalı gecede, tekinsiz malikaneye karanlık Grimm masalının tam ortasına bırakıyor.

Ortaya çıkan iş, Re-Animator gibi tepe noktasının tık altında, ama Gordon ortalamasının kesinlikle üstünde yerde duruyor.

Fırtınalı Gece

Filmin temelinde Gordon sinemasının klasik “basit fikir üzerine düşünce inşa etme” alışkanlığı yatıyor. Fırtınalı gecede arabaları çamura saplanan grup yabancı, yakındaki eski malikaneye sığınıyor. Evde ise onları yaşlı tuhaf oyuncakçı çift evin her köşesini dolduran yüzlerce el yapımı bebek bekliyor.

Karakter dinamikleri tam “hak edene ceza” mekaniği üzerine kurulu. Arabadaki bencil yetişkinlerin dışarıda kıyamet koparken sığındıkları mucizevi evde bile ellerinde telefonlar/kaprislerle oturup rahat duramamaları, insanı çileden çıkaran türden. Punk kızlar olayın garipliğini en azından ayakları yere basarak karşılarken, yetişkinlerin ukalalığı izleyiciyi doğrudan oyuncakların tarafına çekiyor. Oyuncakların kibirli insanları cezalandırma şekli, filmin ahlaki masal yapısını epey eğlenceli kılıyor.

Tek Mekan

Dolls, tam anlamıyla “bottle film”. Küçücük malikane setinde, düşük bütçeyle çekilmiş olmasına rağmen fırtına atmosferi hapsolmuşluk hissi tıkır tıkır işliyor.

Bugünün pürüzsüz CGI dünyasından bakıldığında, filmin asıl olayı el emeği dokusu. Ahşap, bez porselen karışımı, eskitilmiş yüzlere sahip bebekler; modern plastik bebekler gibi sırıtmıyor, aksine dönemin atmosferine gotik hissiyata tam anlamıyla kapı açıyor.

Saf Fikir, Amatör Ruh

Arkasındaki Charles Band vizyonu sonrasında Puppet Master serisine göz kırpan yapısıyla Dolls, sinemanın en saf halini hatırlatıyor. Adamın aklına basit ama etkili fikir gelmiş: “Oyuncaklar canlı olsa kibirli insanları korkutsa ya?” Yanına iki propçu eleman alıp ucuza, ama yine görece içi dolu, eğlenceli film çıkarıp masaya koymuşlar.

Bugün sinema sektöründe arayıp bulamadığımız şey tam olarak samimi amatör. Keşke günümüzde stüdyolar milyar dolarlık franchise hesaplarını kenara bırakıp yine böyle saf fikirlerle, iki pratik efektle yola çıkan işler yapsalar; an tam olarak böyle filmlere ihtiyacımız.

Dolls, mizahından ziyade durumun absürtlüğünden beslenen, Gordon’ın filmografisinde Re-Animator’ın hemen altında ama 77 dakikalık temposuyla fazlasıyla tatmin eden nokta atışı B-filmi.