Pixar’ın animasyon dünyasındaki yeri malum; Toy Story açılan efsane devir, WALL-E Up tepeye çıkmışken son yıllarda eski büyü biraz söner gibi olmuştu. Inside Out 2 ise tam noktada ortalığı sallamaya gelmiş. Vizyona girdiğinden beri listeleri alt üst etmesi boşuna değil; çünkü hepimizin lise koridorlarında, ergenlik türbülansında tek başına boğulduğunu sandığı hisleri alıp zihnin kontrol odasına koydu. İlk filmde olay neydi? Neşe Üzüntü el ele verip çocukluğun saf dengesini korumaya çalışıyordu. “Hüzün olmadan mutluluğun anlamı yok” mottosuyla kalbimizden vurmuşlardı. İkinci filmde ise güvenli oda alınıyor, yerine ergenliğin beton dökülen, gürültülü şantiye alanı kuruluyor.
tabii ki başrolde Kaygı (Anxiety). Öyle klasik, tek boyutlu kötü adam falan değil; tam aksine, Riley gelecekte çuvallamasın, dışlanmasın diye elleri titreyerek masaya el koyan iyi niyetli ama kontrolden çıkmış panik motoru. Lise seçmeleri, yeni arkadaş grubu kaygıları, “acaba yeterli miyim?” baskısı… Tam olarak omuzlarımıza binen görünmez ağırlığın birebir animasyon.
Filmin en sert, en “vurucu” yeri şüphesiz Riley’nin hokey sahasındaki nefessiz kalma. Zihnin kilitlendiği, sirenlerin çaldığı, dış seslerin sıfırlandığı sekans, animasyon olmaktan çıkıp bildiğin panik atak tablosuna dönüşüyor.
Kaygı’nın, geçmişteki anıları elden geçirip “Ben yetersiz insanım” inancını sisteme çakmaya çalıştığı an… İşte orası insanın kendiyle yüzleştiği. Mükemmel olma inadının zihni nasıl kelepçelediğini, ufak hatayı tüm kişiliğin sonu sandığımız ergenlik krizlerini bundan daha net özetleyemezlerdi. İlk filmde anılar birer top şeklinde birikip kişilik adalarını oluştururken, burada işin rengi değişiyor çok daha karmaşık “İnanç Sistemi” devreye giriyor. Hata yaptığımızda kendimizi suçlama biçimimiz, maçta kaçırdığımız golün tüm kimliğimizi temsil ettiğini sanma yanılgımız… Film mekanizmayı çok iyi yakalıyor.
Finalde Neşe’nin, kontrol masasına yapışıp kalmış, tükenmiş haldeki Kaygı’ya sarıldığı sahne filmin özeti gibi: Riley’nin her anını önceden programlayamayız.
Film bize büyük hayat dersleri pompalamıyor; sadece “Ben buyum; hatalarımla, korkularımla, kusurlarımla bütünüm” diyebilmenin rahatlatıcı hissini bırakıyor geriye. İlk filmin göz yaşartan sıcaklığını, kez daha olgun gerçekçi kabullenişe çevirmişler.
İşleniş olarak biraz ilk filmin formülünü tekrar ettiği hissediliyor; konsoldan uzaklaşan duyguların eve dönüş yolu, benlik inancını bulup finişe ermesi falan derken bazı yerlerde tekerleği yeniden icat etmiyor. Ama sadece sonda fiziksel güçle veya mantıkla durduralamayan kaygının, en nihayetinde kelimelerle, küçük itiraflarla ikna edilmesini cidden çok iyi bağlamışlar.
İlk film kadar devrimci tat bırakmasa büyümenin gri pürüzlü tarafını yakalamayı başarmış devam filmi. Siz ne diyorsunuz. 3,5/5