Özbekistan'ın başkentinde yükselen CCA Tashkent, tarihi mimariyi çağdaş sergi mekanlarıyla buluşturuyor.

Fotoğraflar: Dan Glasser

Studio KO tarafından tasarlanan Taşkent Çağdaş Sanat Merkezi (CCA Tashkent) bünyesindeki devasa sergi salonuna, ziyaretçileri yeraltından merkeze taşıyan metal tünel eşlik ediyor. Özbekistan Sanat Kültür Geliştirme Vakfı girişimiyle hayata geçirilen Taşkent Çağdaş Sanat Merkezi (CCA Tashkent), kentin kültürel görünürlüğünü artıracak simge yapı olarak tasarlandı.

CCA Tashkent, 1912 yılında mimar Wilhelm Heinzelmann tarafından tasarlanan, süslemeli sarı tuğlalara sahip iki yapıdan oluşuyor. binalardan biri idari birim olarak kullanılırken diğeri tuğla duvarlarına hâlâ kalıntı mazot kokularının sinmiş olduğu tramvay deposu dizel yakıt istasyonuydu.

Studio KO, projenin merkezini dizel yakıt istasyonunun yüksek pencereler orijinal tuğla duvarlarla çevrili, yüksek tavanlı salonda konumlandırmış. Ekip alanı katedralle veya Londra’daki Tate Modern’in Turbine Hall (Türbin Salonu) alanının kendi versiyonuyla karşılaştırıyor.

anda ziyarete açık olan CCA Tashkent; kültürel sergilere, eğitim programlarına araştırmalara ev sahipliği yapacak merkez olarak hizmet verecek.

Ziyaretçiler, karşılama alanı, hediyelik eşya dükkânı personel ofislerine dönüştürülen eski idari binadan içeri giriyor. Binanın en üst katında ise tavan pencereleriyle aydınlatılan, plak dinlemek için küçük dinlenme köşesine sahip kütüphane yer alıyor.

binanın kabuğu, eski tuğla yapının içinden dışarı doğru kabarıyor gibi görünüp köşelerinden birini yardığı izlenimini veren, hacimli kendi kendini taşıyan yeni kütlenin eklenmesiyle dönüştürülüp genişletildi.

Mevcut dokuyla bilinçli kontrast oluşturan yeni geometrik hacim, yerel olarak beton harcında kullanılan iri çakıllarla kaplanıp parlak vernikle bitirilmiş.

Resepsiyondan yükselen, dikkat çekici merdiven, yer altında ana mekanın girişi olarak tanımlanan ilk galeri alanına iniyor. Buradan geçen ziyaretçiler, dizel istasyonunun bodrum katına açılan, koyu renkli metal kaplı tünel boyunca ilerliyor. bölgede, asılı duran kübik oditoryumun altından geçerek ana salona bağlanan merdiven işlevi gören tribün tipi oturma düzeninin yanı sıra ikinci sergi alanı yer alıyor. diziliş, karanlık alçak mekândan parlak, ferah ana salona geçiş sağlayarak mekânın görkemini vurgulayan beklenmedik atmosfer değişimi yaratıyor.

Binayı çevreleyen büyük pencereler, yalnızca dışarıdan görülebilen mor renkli filtreyle kaplanmış. Yapılardaki yolculuğun sonunda ziyaretçiler, ek sergi alanı olarak hizmet veren büyük, açık hava avlusuna yönlendiriliyor.