90’ların çocuk programlarındaki yapay neşe, renkli stüdyolar büyük peluş kostümler, retrospektif baktığımızda neredeyse her zaman tekinsiz hava taşıyor. Casper Kelly’nin Buddy filmi tam olarak nostaljik atmosferi alıp klostrofobik gerilime dönüştürüyor. Son dönemde yerli popüler kültür mecralarında özellikle Melynira’nın öne çıkarmasıyla adından söz ettiren yapım, yapay çocuk dünyasının arkasındaki basık hissi odağına alıyor.
Filmin güçlü durduğu taraf, stüdyo ortamını dış dünyadan tamamen soyutlaması. Işıkların parlaklığı stüdyonun kapalılığı, izleyicide “buradan çıkış yok” hissi yaratıyor. Peluş maskot Buddy’nin neşeli ama taraftan “uyum sağla” mesajı veren duruşu, doğrudan sıçratma korkulardan ziyade psikolojik huzursuzluk inşa ediyor. Keegan-Michael Key’in seslendirmesindeki tonlamalar Cristin Milioti’nin reaksiyonları klostrofobik havayı ayakta tutan ana unsurlar.
taraftan, Casper Kelly’nin Too Many Cooks gibi önceki absürt işleriyle kıyaslayınca Buddy biraz daha formüle sadık kalıyor. Fikir seviyesinde yakalanan potansiyel sürreal hava, filmin ilerleyen dakikalarında biraz daha tahmin edilebilir hatta oturuyor. Yani yaratılan tekinsizlik ne kadar etkileyiciyse, hikayenin ilerleyişi kadar bilindik sınırların içinde seyrediyor.
Özetle Buddy, 90’lar yayın kuşağının masum görünen estetiğini deşen, atmosfer odaklı ama anlatı olarak daha güvenli bölgede kalan kısa etkili gerilim denemesi.
