Hayao Miyazaki’nin Totoro filmi popüler kültürde devasa tüylü maskotla, şemsiyeli otobüs durağı sahnesiyle anılıyor. Herkes filmi sevimli çocuk masalı olarak biliyor, oyuncakları dükkanları süslüyor. Ancak durum filmin ciddiyetini gölgeliyor çünkü My Neighbor Totoro aslında neşeli kırsal macerası gibi şey değil çok sakin film dramlar aksiyonlar yok tam tersi çocukluk, baskı, korkuyla gibi temaları anlatan hikaye.
Kırsal Hayat Eldekilerle YetinmekFilmin başında baba iki kızının taşındığı döküntü ev ilk bakışta şirin köy evi gibi duruyor. Ancak arka plana baktığımızda bunun keyfi nostalji turu olmadığını net şekilde görüyoruz. Şehrin karmaşasından kaçan, ekonomik olarak sıkışık annenin hastane masraflarıyla boğuşan ailenin gerçeği.
Tavan arasından çıkan toz cinleri ya gıcırdayan, her an dökülecekmiş gibi duran tahtalar, ailenin anki yalnızlığının hayatın sunduğu zorlukların fiziksel birer göstergesi. Aile oraya huzur bulmaya değil, hayatta kalmaya ellerindeki kısıtlı imkanlarla tutunmaya çalışıyor. Çocuklar için yeni oyun gibi başlayan süreç, aslında arka planda sessiz geçim mücadelesi.
Hikayenin asıl kırılma noktası en derin katmanı burası. Satsuki Mei, annelerinin hastanedeki belirsiz durumu her an kaybedebilecekleri korkusuyla baş başa kalıyor. Çocuk aklı, ölümün kalıcı ayrılığın yıkıcı ağırlığını doğrudan kaldıramıyor. Yetişkinlerin dünyasındaki acımasız gerçeklik, çocukların saf zihninde duvara çarpıyor.
Ormanda beliren devasa yaratıklar, çocukların korku dolu dünyadan kaçmak için kendi kafalarında yarattıkları güvenli birer sığınak. Satsuki Mei, annesizlik korkusunu boğucu yalnızlığı ancak böyle devasa, koruyucu figür hayal ederek sindirebiliyor. Totoro, korkunun acının üzerine çekilen güvenli battaniye.
Mei’nin kaybolduğu tüm köyün ayağa kalktığı sahneler dışarıdan bakıldığında sevimli animasyon macerası gibi görünüyor ama aslında küçük çocuğun yaşadığı en büyük panik. Kedi Otobüs’ün gelip onları bulması, çaresizlik anında çocukların zihninde kurduğu son çıkış kapısı.
Büyümek Dünyaya KörleşmekFilmdeki yetişkinler doğanın gizemine tuhaf varlıklara tamamen sağır kalıyor. Baba çocuklara anlayışla yaklaşıyor ama dünyayı göremiyor; sadece kızlarının anlattıklarına gülümseyip geçiyor. Çünkü yetişkin olmak; sorumluluklar, mantık sınırları günlük yaşamın rasyonel dertleriyle çevrelenmek demek.
İnsan büyüdükçe etrafındaki sihirli pencereleri kapatıyor geriye sadece somut, yorucu dünya kalıyor. Miyazaki, çocukların gördüğü gizli dünyanın aslında yetişkinlerin büyürken kaybettiği masumiyet olduğunu gösteriyor.
