Geçen haftaki yazıda, Türkiye-Sırbistan karşılaştırması yapmış orada iki sene evvel Novi Sad tren istasyonunun beton sundurmasının çökmesinin sonucu 16 kişinin ölmesinin kitlesel uzun süreli sokak gösterilerine yol açtığını, sürecin sonunda iktidar değişimini getirdiğini fakat Türkiye’ son 10-15 senede ona benzer çok vaka olmasına rağmen bunların siyasi hiçbir sonuç doğurmadığını söylemiş, vakalardan birkaç tanesini arka arkaya saymıştık. yazıyla yazı arasında geçen haftada cinayet-kazalara yenisi Aliağa’ eklendi HABAŞ Demir-Çelik Fabrikası’nda yaşana patlamada 17 işçi hayatını kaybetti, 3’ü ağır 14 işçi yaralandı. Tabii gene şey olmayacak.
Geçen hafta söylediğimiz gibi durumun istisnası 2013’te yaşanan Gezi protestoları. Türkiye' kitleler ilk defa kadar yaygın uzun süreli biçimde sokak gösterilerine katıldılar. İlk defa sokak gösterileri siyaseten şeyleri değiştirmenin eşiğine geldi. İşin ironik tarafı ki bütün bunlara yol açan onlarca insanın öldüğü olay değildi; Gezi Parkı’ndaki ağaçların kesilmeye kalkışılmasıydı.
Türkiye' taban hareketinin, halk hareketinin belirleyici, yön verici olma ihtimalinden devletimiz tabii ki hiç hoşlanmadı. (Burada devlet derken hem iktidar ittifakını hem bürokrasiyi, özellikle güvenlik yargı bürokrasisini kastediyorum.) söyleyeceklerim delilleriyle ispat edebileceğim şey değil ama olgunun devletin “Gezi davası” adı altında yargıladıklarına gösterdiği özel hınç gaddarlıkla ilişkisi olduğunu düşünüyorum. başta Osman Kavala olmak üzere Gezi davası tutukluluklarına yapılan haksızlıklar, hukuksuzluklar, yıldırma, bezdirme, direncini kırma girişimleri, eziyetler ortada. Neden insanlara kadar hınç besleniyor? İşte bunun cevabı kanımca Türkiye siyasetinde olmayan şekilde güçlü sokak hareketiyle ilişkilendirilmiş olmaları. ilişkinin gerçek somut olup olmaması önemli değil onlar açısından. Önemli olan bazı kişileri “Gezi’nin organizatörleri” olarak kamuoyunun önüne çıkarmak onların şahsında ilerde sokak veya taban örgütlenmelerine kalkışacak insanlara gözdağı vermek.
Gezi tabandan, toplumdan gelen hareketin, inisiyatifin somutlaşıp yoğunlaştığı moment oldu ama aslına bakacak olursanız devlet erkanının genel olarak hoşlanmadığı devlet dışı aktörlerin inisiyatif alması, etki yaratması, kararlara yön vermesi. sebeple, genel olarak sivil toplum kuruluşlarının faaliyetlerini şeytanlaştırıyorlar. (Tabii kendi güdümleri altında çalışan sivil toplum örgütleri hariç. Onların literatürdeki ismi GONGO yani “Governmentally Organized Non-governmental Organizations”.) Mesela, Osman Kavala sadece Gezi’ ona atfedilen rol sebebiyle değil, hatta ondan ziyade onlarca yıldır içinde bulunduğu, Türkiye’ çokkültürlülüğü, insan hak özgürlüklerini önceleyen sivil toplum faaliyetleri sebebiyle hedef alınmıştır çünkü faaliyetler devletin 100 yıldır tuttuğu yolla, hedefleriyle çelişen, devletin asimilasyoncu, tektipleştirici ideolojisini sekteye uğratan faaliyetlerdi.
Sivil toplum faaliyetinin şeytanlaştırılmasının başka örneğini hafta eşi Ahmet Şık vesilesiyle Yonca Verdioğlu Şık’ın gözaltına alınması vakasında gördük. Malum olduğu üzere Ahmet Şık süredir “Fon Skandalı”nın üzerine gidiyor bunun iktidar çevreleriyle ilişkisi üzerinde duruyordu. Devlet aygıtı onu susturamayınca sefer nevi kabile düzeni anlayışıyla eşi vasıtasıyla gözdağı vermeye kalktı Yonca Verdioğlu Şık’ı “siyasi casusluk” iddiasıyla gözaltına. savcılık sorgusundan sonra adli kontrol şartıyla serbest bırakıldı ama arada mesaj verilmiş.
Medyaya yansıdığı kadarıyla kendisine sorulan soruların çoğu, Türkiye’ açık yasal kurum olarak faaliyet gösteren, Yonca Şık’ın çalışanı olduğu Almanya menşeili Heinrich Böll Vakfı’ndaki faaliyetleriyle ilgiliymiş. Hatta kadar absürt durum söz konusu ki 2008'den beri çalıştığı kurumdan kendisine yapılan 200 küsur ödemenin mahiyeti sorulmuş. İnsanlar pek tabii ki çalıştıkları kurumdan maaş alıyorlar! Aslında sorular, kamuya açık sivil toplum faaliyetlerinin casusluk gibi paketlenip, sunulduğunun itirafı niteliğinde.
Halkımız birinin “bize düşman olan Batı’nın” herhangi kurumuyla herhangi ama herhangi bağlantısı varsa” onu “hain, casus” olarak görmeye zaten dünden hazır. Nasıl olmasın? Kuşaklardır milli eğitim bunu pompalıyor. İktidar devlet cenahı bunu çok iyi bildiği için Batı’yla temas edenleri böyle yaftalıyor.
Bize düşen ısrarla, yılmadan faaliyetlerin suç olmadığını tekrar etmek, makulü savunmak.
