Leroy Sane yirmi dokuz yaşında Alman milli takımının oyuncusu olarak geldiği Galatasaray'daki ilk sezonunda 7 gol, 9 asist üretmesine rağmen ağızlarda "kekremsi" tat bırakmıştı. Aslında hiç fena performans değildi ama beklenti çok büyük olduğu için "idare etti" tarzı düşünce çıkmıştı ortaya. Açıkçası sezon hayal kırıklığı yaşattığını söylemek için futbol bilmeye gerek. Gol asist hanesindeki "sıfıra sıfır, elde var sıfır" her şeyi anlatıyor. Hadi skor katkısı yok ama oyun katkısı yok ki! Peki, Sane'den vazgeçmek kolay ? Yüksek maliyetini düşünenler "ayrılık vakti geldi geçiyor bile" diyor. İyi Schalke'deki,. Münih'deki Sane'nin yapabildikleri hala hafızamızdaki tazeliğini koruyor. Galatasaraylılar niye Sane'yi izleyemiyor? sorunun cevabını Okan Hoca vermek zorunda. Sane'nin yüksek yıllık gelirini düşününce İstanbul'dan kolay kolay ayrılacağını düşünmek hayal. Zaten henüz 30 yaşında yeniden milli takıma dönmek, "ben hesaba katılmayacak oyuncu değilim" demek zorunda. Eğer Sane, yerini Yunus'a kaybediyorsa elbette şapkasını önüne koyup düşünmeli. Ama Okan Buruk'ta elinde Sane varken Yunus'u oynatmayı tercih ediyorsa "acaba ben böyle yıldızı kazanmak için elimden gelen her şeyi yaptım ?" sorusunu kendisine sorabilmeli. İyi durumdaki Sane, Leao, Batrakov, Osimhen dörtlüsünü beraber izlemek bambaşka futbol keyfi olmaz ?
ARDA DİĞERLERİ
A Milli Futbol Takımımız için kabus gibi Uluslar Ligi süreci yaşıyoruz. Peşinen söyleyeyim, "Biz A Ligi takımı değiliz" düşüncesine şiddetle karşıyım. Ne yani! Yunanistan A Ligi takımı biz değiliz? İspanya, Fransa, İngiltere gibi devleri kenara bırakırsak ligdeki hemen her takıma kafa tutmamız, Galler'den Sırbistan'a kadar birçok takımı yenmemiz gerekir. Türk Milli takımı çok uzak olmayan geçmişte Avrupa' nasıl yarı final, çeyrek final oynadı? tip takımlara meydan okuyamazsanız Avrupa futbolunda söz sahibi olmanız düşünülebilir ? Yine "haddimizi bilelim" edebiyatı başladı? Madem öyle neden, "çok iyi jenerasyonumuz var" diye atıp tutuyoruz? aşamada en büyük sorunumuz Arda'nın yanına maçın kaderine etki edecek oyuncuları ekleyememek…Bunun için öncelikle doğru oyunu bulmamız, ne oynadığımızı bilmemiz gerek. Biz adını koymanın zor olduğu spontane oyun oynuyoruz. Hal böyle olunca Kenan'ın yokluğunda bütün yük Arda'ya biniyor. Hakan Orkun sakatlıktan çıktıkları için verimli değiller. Can Uzun Aral Şimşir mutlaka kazanılmalı. İsmail Salih'in varlığı önemli. Barış, Yunus Oğuz Ama oyuncuları belli düzen içinde kullanabilmeliyiz. Savunmada çözmemiz gereken sıkıntılar Stoperlerimiz. Ferdi Zeki tamam ama sağlam alternatifleri olmalı. takıma Euro 2028'e kadar mutlaka iki, üç yeni isim daha ekleyebilmeliyiz. Sergen Yalçın'ın işi kolay değil. İlk maçın günahı olmaz. Yoksa Jeremy Doku'ya göz göre göre gelen gole önlem almayan Hoca'ya çift söz söylemek gerekirdi. Ama şimdi destek olma zamanı!
KADIKÖY' BİR ÇAYIR
Yıl 1908. İkinci Meşrutiyet dönemi. Türk gençlerinden, Rumlara, hatta İngilizlere kadar hemen herkesin futbol oynamaya koştuğu yegâne sahalar Kadıköy'deki Kuşdili Papazın Çayırı'ndan başka yerler değildir. Sonraları Union Club sahası olarak bilinen özellikle savaş sürecinde İngilizlerin sıkça kullandığı saha 1909 yılında Fenerbahçe Galatasaray arasındaki ilk derbiye ev sahipliği yapar. Şimdi, " tarih bilgileri nereden çıktı?" dediğinizi duyar gibiyim. Uzatmaya niyetim. Bugün Şükrü Saraçoğlu Spor Kompleksi Chobani Stadyumu diye bilinen mekânın sıradan yer olmadığını arılatmaya çalışmak niyetim. " stadyumu Kadıköy'den Maltepe'ye taşıyoruz" diyerek konuyu basite indirgemek mümkün değil. Orada yaşayan tarih var! 1982 yılında Altay maçıyla yeniden hizmete girmesi, 1993 yılında Fenerbahçe Galatasaray arasında oynanan Kadıköy'deki ilk gece maçı, 2001' 4-4 biten Fenerbahçe'nin penaltılarla kazandığı Galatasaray kupa karşılaşması, 2002'deki 6-0'lık tarihi derbi, 2009 ' Werder Bremen Shakthar Donetsk arasında "UEFA Kupası" adıyla oynanan son final, İngiltere berabere kaldığımız Belçika'yı 3-2 yendiğimiz milli maçlar… Hangi birisini sayalım? İyisiyle kötüsüyle koca tarih Kadıköy' yazıldı. Futbolseverler tarihe burada tanıklık edip, sevgiyi burada tı. anlattıklarıma "romantizm" diyerek ekonomik avantajları sıralayan rasyonalistler kusura bakmasın, hemen her şeyi sanayileşen futbolun bari tarihi değerlerini koruyabilelim. Derbiler hariç 40-42 Bin kişiye oynayan Fenerbahçe'yi varsın 75 Bin değil 60 Bin kişi izlesin. zahmet transfere saçma sapan paralar saçılmasın "stadı taşırsak ne kazanırız?" diye hesaba girişilmesin. Kadıköy Fenerbahçe'ye ev sahipliği yapmaya, Fenerbahçe takımı bağrından çıktığı Kadıköy'e ait olmaya devam etsin. Bence!
Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Turkuvaz Medya Grubu’na aittir. gösterilse veya habere aktif link verilse dahi köşe yazısı/haberin tamamı ya bölümü kesinlikle kullanılamaz.Ayrıntılar için lütfen
