Kimi evini kaybetti, kimi sevdiklerini. 6 Şubat depremlerinden sonra, etkilenen illerde herkesin hayatı başka yere savruldu. Malatya’nın Yeşilyurt ilçesindeki konteyner kentte yaşayan 27 yaşındaki Fatma Arat’ı kırılmadan kurtaransa, sokak hayvanlarıyla kurduğu ilişkiydi.
Boncuk isimli köpeğiyle çektiği şarkı gibi söylediği “Hanimiş benim tontişim” sözleriyle (.severler) sosyal medyada tığı video kısa sürede viral. Şarkı sayısız sosyal medya kullanıcısı tarafından ıldı. Malatya’dan ulaştığımız Fatma Arat, depremle birlikte sokakta kalmanın ne demek olduğunu bizzat yaşayarak öğrendiğini söylüyor: “Sokakta yaşayanın halini en iyi sokakta kalan anlar.” Onunki iyileşmenin tek taraflı olmadığını hatırlatan güçlü dayanışma hikâyesi.
class='medyanet-inline-adv'>◊ Hayvan sevgisini nasıl kazandınız? Aileden geliyor?
Haberlerimizi Google’ Takip EdinEn güncel haberlere son dakika gelişmelerine Google üzerinden anında ulaşmak için bizi favorilerinize ekleyin.Google’ tercih edilenolarak ekleyin
Sevgi dolu ailede büyüdüm. Annem, anneannem, babam hayvanları çok severdi. Ama süre sonra onları uzaktan sevmek bana yetmedi; beslemek, dokunmak, yaralarını sarmak istedim. Babam küçükken kedileri, köpekleri kucağıma getirir, “ şey yapmaz, çok masumlar, tatlılar. Onlara şefkat, merhamet duy” derdi. Yaşım ilerleyince anneannemin bahçesinde, sokakta yaşayamayacak engelli hayvanlara bakmaya başladım. Depremde orayı kaybettik. Şimdi konteynerde, kapımın önünde onlar için küçük alan yaptım; bakımlarını, aşılarını kısırlaştırmalarını yaptırıyorum.
‘KARŞI KONTEYNERİN KÖPEĞİ’
◊ hayvanları ‘Hanimiş benim tontişim’ gibi melodili seviyorsunuz?
Evet, hepsini öyle seviyorum. Sadece Boncuk’a özel değil. an doğaçlama uyduruyorum. Mesela ‘Nerede benim kokonatım’ diyorum bazen. anki ruh halimle alakalı. ‘Hanimiş benim tontişim’ aslında kalıp değildi. Her gün hayvan gördüğümde uydurduğum şeydi. İnsanlar bununla video çektikçe ben ezberledim. Ben artık kalıptan dışarı çıkamıyorum, ağzıma otomatikman geliyor.
class='medyanet-inline-adv'>◊ Boncuk hayatınıza nasıl girdi?
Boncuk karşı konteynerin köpeğiydi. Annem köpeklerden çok korkmasına rağmen onu uzaktan izler; “Burada çok tatlı kız var” diyerek severdi. gün sahibi uzun süre konteyner kentte yokken Boncuk doğum yapmaya başladı. Yağmur altında, leğenin içinde doğuran Boncuk’un iki yavrusu soğukta hayatını kaybetti. Annem korkmasına rağmen dayanamadı, Boncuk’u eve. Kalan yavruyu birlikte büyüttük, adını Nazlı koyduk. Ancak çok köpek var diye şikâyet edenler olunca Nazlı’yı sahiplendirmek zorunda kaldık. Annem çok üzülmüştü; “Evimi kaybetmeseydim ne Nazlı’yı ne Boncuk’u verirdim” diye saatlerce ağladı. Çok üzülmüştüm zamandan beri anneme hayalindeki bahçeyle evi tekrar yapabilme hayalim. Sonra Boncuk’un sahibi geri döndüğünde annemle arasındaki bağı fark etti onun rızasıyla Boncuk artık annemin dostu. Üç yıldır birlikte yaşıyorlar; kısırlaştırmasını, aşılarını yaptırdım, çipi benim adıma kayıtlı. Boncuk minik
class='medyanet-inline-adv'>◊ Siz onlarla yaşamıyorsunuz zaman?
Evet, annemle anneannem Boncuk’la ayrı konteynerde kalıyor. Ben babamla kedilerimle farklı konteynerde kalıyorum. Sığamadığımız için annemler, anneannemin yıkılan bahçeli evinin konteynerinde. Biz bizim yıkılan evimizin konteynerindeyiz. İkisi Yeşilyurt’ta.
◊ Konteyner kentte yaşamak hayatınızı nasıl etkiliyor?
Konteynerde yaşam oldukça. Çünkü kocaman odaları olan evden, evinizin banyosu kadar alana düşüyorsunuz. küçücük alanda ailenizle birlikte yaşamaya çalışıyorsunuz. Biri uyanınca herkes uyanıyor, biri hareket etti seslerin hepsini duyuyorsunuz. Kişisel alan tabii çok zor
şartlar altında.
◊ İnsanlar zor yaşam koşulları altında bile sevgiye, neşeye dair şey görmekten çok etkilendi. enerjiyi nereden buluyorsunuz?
Depremi yaşayan herkes gibi çok zor zamanlar geçirdim. Sokakta kalanın, sokakta yaşayanın halini en iyi sokakta kalan anlar. Biz başımızdaki evimizi kaybettik, su bulamadık. Belki günlerce yemek bulamadık. Tıpkı kapımızdaki masum sokak hayvanları gibiydik. yüzden onları depremden sonra çok daha iyi anlamaya başladım. Depremden önce onlara bakıyordum ama depremden sonra onlar beni iyileştirmeye başladı. Ruhumda açılan yaraları, kötü hisleri hayvanları tedavi ederek iyileştirmeye başladım. Onlar iyileştikçe ben iyileştim. yardım tek taraflı değil, onlara dokunabilmek, canlıya fayda sağlayabilmek çok iyi geliyor.
class='medyanet-inline-adv'>◊ Videonuz viral olduktan sonra insanlardan yardım gelmeye başladı ?
Maddi olarak hiçbir yardım etme talebini kabul etmiyorum. şahsi IBAN kullanmıyorum. Son dönemlerde çok fazla insan Boncuk’u sokakta beslediğim hayvanları fark edip onlara mama göndermek istedi. Sağ olsunlar, kışı kurtaracak kadar mamamız.severler adresimden ulaşabilirler. Profilimde link var, girip mama aldıkları zaman site mamayı bana yolluyor.
◊ Gelen mesajlardan sizi şaşırtan, duygulandıran neler oldu?
hanımefendi yazmıştı, Ege tarafında ilçede yaşıyormuş köpeklerden çok korkarmış.
Köpek korkusunu yenmiş şarkıyla birlikte. Kendi mahallesindeki köpeklerin yanlarından geçerken “Hanimiş benim tontişim” deyince onlar dans etmeye başlamış. İnsanların mutluluğu, şarkı söylemeleri,
eğlenmeleri beni çok keyiflendiriyor. Çok teşekkür ediyorum.
‘ GÜNÜ ANLATMAK HÂLÂ BENİ ÇOK ÜZÜYOR’
◊ Deprem anında neredeydiniz?
Sokakta beslediğim kedim vardı, adı Güzel’di. Apartmanda bakıyordum, sabahları dışarı bırakırdım. gece Malatya’ hava çok soğuktu, Güzel saatlerce kapıda miyavladı. Önce dışarı çıkmak istediğini sandım ama kadar uzun sürdü ki sorun olduğunu fark ettim. 4,5 saat sonra “Hayır Güzel, hava çok soğuk” deyip kapıyı kapattım. Odama gider gitmez sarsıntı başladı. Uyanık olduğum için şanslıydım, hemen kedilerime uzandım. an hayat üçgeninin içindeydim. Birçok insan maalesef fırsatı bulamadı. günü anlatmak hâlâ beni çok üzüyor (sesi titriyor). Binadaki evlerin hepsinin duvarları çatladı ama bizim evde masadan kalem bile düşmedi. Sabah olunca bahçedeki engelli kedileri almaya giderken ikinci depreme yakalandım. sarsıntıda evimiz ağır hasar.
‘AMACIM SOKAKTAKİ HAYVANLARA KENDİ İMKÂNLARIMLA MÜDAHALE EDEBİLMEK’
◊ Ne iş yapıyorsunuz?
27 yaşındayım, İnönü Üniversitesi Engellilerde Egzersiz Spor Eğitimi Öğretmenliği mezunuyum. Hem özel bireylere hem özel gereksinimi olmayan bireylere ortak çalışma alanım vardı. Halk Eğitim Merkezleri’nde engelli çocuklarla çalıştım. Son dönemdeyse Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi’nde laborant veteriner sağlık önlisans eğitimi aldım, stajımı yeni tamamladım. Bunu meslek ya gelir kapısı olarak görmüyorum. Asıl amacım sokaktaki hayvanlara kendi imkânlarımla müdahale edebilmek.
