Gaby Hinsliff – The Guardian/İngiltere – Hiçbir siyasetçi partisinden büyük değildir. Ne kadar parlak parlıyor olursanız olun, yarın yerinize başkasının geçirilemeyeceği kadar vazgeçilmez değilsinizdir; en azından genel kabul böyledir. Ama İngiliz siyasetinde teamüllerin pek işlemediği adam var; Nigel Farage’ı şimdi kuşatan çok sayıdaki finansman skandalının İngiltere siyaseti açısından böylesine dönüm noktası olmasının nedeni Çünkü onsuz -eğer iş gerçekten gün oraya varırsa- Reform UK’den geriye tam olarak ne kalır?
Parlamento standartları komiseri, Guardian’ın ortaya çıkardığı üzere Farage’ın İngiliz-Taylandlı kripto milyarderi Christopher Harborne’dan aldığı 5 milyon sterlini beyan edip etmemesi gerektiğine dair henüz karar vermiş değil. Üstelik Farage’ın, ABD’ elektronik dolandırıcılıktan hapis yatmış, uzun süredir yakınındaki isimlerden “Posh George” Cottrell’dan (“posh”, İngilizcede üst sınıf, zengin, aristokrat ya elit tavırlı kişiler için kullanılan ifade) aldığı iddia edilen ek paralar konusunda henüz karar. Kayıtlara geçmesi açısından, Farage kuralları çiğnemediğinde ısrar ediyor; çünkü sırada aktif siyasette olmadığını söylüyor. Ancak Cottrell’dan gelen paranın kısmının Farage’ın sosyal medya faaliyetlerini güçlendirmek üzere personele harcandığı iddia ediliyor milletvekilleri, seçilmeden önceki yıl içinde kişisel olmayan nitelikteki kayda değer menfaatleri beyan etmekle yükümlü…
Reform’un milyonlarca seçmeni, liderleri utanç verici şekilde koltuğundan edilse ya siyaseti bırakıp şansını Washington’ denemeyi seçse anda buharlaşıp yok olmayacaktır. Gerçek inananlar paranın nereden geldiğini pek umursamaz, en azından küçük tekneler meselesini (göçmenler) umursadıkları kadar değil. Üstelik Farage’ın kadar ustalıkla yönlendirdiği düzen karşıtı öfke, nihayetinde kendisine başka çıkış yolu bulacak kadar derin. Ama Farage olmadan öfkenin aynı seçimsel bütünlüğe sahip biçimi alması pek olası görünmüyor. İngiltere sağında onun yaptığını tam olarak onun gibi yapabilecek başka kimse. Böyle hakimiyet ise beraberinde beklenmedik kırılganlık getiriyor.
Farage, siyasi girişimlerini uzun süredir esasen kişisel mülkü gibi yönetti. 62 yaşına gelmişken hiçbir halef yetiştirmedi; hatta potansiyel veliahtlara birer tehdit gibi davrandı. büyük bağışları koparabilecek tek sert sağ figür olmaya devam ediyor, üstelik görünen ki bağışlar sanıldığından çok daha fazlaymış. Robert Jenrick (Muhafazakar Partinin sağ kanadında yer alan eski bakan) ya Zia Yusuf’un (Reform UK’nin önde gelen isimlerinden biri) ilham veremeyeceği türden, neredeyse kült benzeri bağlılık yaratabilen tek kişi Ama en önemlisi, Reform gibi projeyi daha önce kendisini saygın muhafazakar seçmen olarak gören insanlara satabilecek hafifliğe, rahatlığa yüzeysel cana yakınlığa sahip tek kişi. Farage’ın kaybı, Reform için gecenin sonunda yapış yapış halılı yerel gece kulübünde ışıkların yanmasına bira gözlüğünün anda çıkmasına benzerdi.
(istifa eden Başbakan) Keir Starmer için buruk an olabilir; zira iktidarda biraz daha uzun kalabilseydi düşmanlarının cesetlerinin nehirden aşağı süzülüşünü görebileceğini düşünerek hayıflanabilir. Ama geçmiş iki yılın hayal kırıklıklarının yükünü taşımayan, yepyeni pırıl pırıl İşçi Partisi liderinin göreve gelmesi için inanılmaz derecede şanslı zaman olurdu.
Farage dışında herhangi liderlik altında Reform, onun kaçınmaya çalıştığı bölücü tercihle neredeyse kesin olarak yüzleşmek zorunda kalırdı: Rupert Lowe’un sert sağcı Restore Britain partisinin peşinden dar seçim çıkmazına doğru gidecek, yoksa İngiltere sağının daha ana akım kesiminin baskın partisi olmaya çalışacak? Hangisi kazanırsa kazansın süreç dağınık olur kazanana Reform desteğinin kısmına mal olabilir. Bundan asıl kazançlı çıkacak kişi (Muhafazakar Parti Lideri) Kemi Badenoch olurdu; çünkü Reform’un yeni destekçilerinin büyük bölümü nispeten becerikli milletvekillerinin çoğu zaten onun tarafından kopup gelmişti. Yine bunun İşçi Partisinin moraline sağlayacağı katkı küçümsenemez.
Peki, “öcü” korkusundan kurtulmuş İşçi Partisi hükümeti neye benzerdi? Yeniden seçilmek için yalnızca Reform’u dışarıda tutmak adına İşçi Partisine oy verilmesi gerektiğini savunmak yerine, kendi başarıları üzerinden gerekçe sunmak zorunda kalırdı. göründüğü kadar kolay olmak zorunda değil. Andy Burnham (İşçi Partisinin muhtemel yeni lideri) son yıllarda Manchester’ kapı kapı dolaşırken sadık İşçi Partisi seçmenleri arasında bile göç kontrolünün siyasi önemini anlayacak kadar çok şey duymuş. nedenle, Farage’ın sonunun gelmesinin, daha liberal eğilimli seçim bölgelerine sahip İşçi Partisi milletvekillerinin nefret ettikleri bütün konulardan vazgeçebilecekleri anlamına gelmediğine onları ikna etmekte zorlanabilir. Ayrıca, Reform’un yüzde 30’dan fazla oy almasının dar bölge seçim sistemi altında ne anlama gelebileceği korkusu ortadan kalkarsa, bazı İşçi Partisi milletvekillerini uzun süredir savunduğu seçim reformuna ikna etmekte daha fazla zorlanabilir…
En azından iki şey. Birincisi, siyasette işler hâlâ anda tersine dönebilir. Durdurulamaz gibi görünen güçler, beklenmedik şekilde yerinden oynatılamaz nesnelere çarpabilir. Tamamen yok olduğu sanılan şeyler -tüm kusurlarına rağmen İşçi Partisi’nin yön bulmasını mevcut çok partili Jenga oyunundan kuşkusuz daha kolay kılan iki partili siyaset sistemi dahil- zaman zaman yeniden canlanabilir. Hiçbir şey göründüğü kadar taşa kazınmış değildir.
İkincisi ise, iç rahatlatıcı biçimde, İngiltere’ demokratik hesap verebilirliğin çarkları yavaş dönse tamamen yerinden çıkmış değiller. Henüz popülist liderlerin kendilerini hukukun üstünde görebildiği, gazetelerin başka tarafa bakmaya zorlanabildiği ya denetimin hiçbir anlam taşımadığı türden ülke değiliz. Başka hiçbir şey yoksa bile, sürdüğü sürece bunun kıymetini bilin.
Çeviren: Evrensel Dış Haberler Servisi
habere emoji tepki ver
😡0Kızgın🤣0Hahaha👍0dim.❤️0Muhteşem😢0Üzgün😮0İnanılmazÖnceki haberKopyala yapıştır eylem planı!
